|
Afgelopen donderdag keek ik naar de première van Denkend aan Holland en moest aan mijn eerste idee denken: het publiek moet om George, de acteur, heen zitten. Dat was het toen. Ik kon toen niet zeggen waarom. Maar op die avond vorige week, in ons thuistheater Zuidplein, zag ik George tussen ruim honderdvijftig mensen doorlopen en kon ik pas echt benoemen waarom dat eerste idee goed klopte. Het is omdat wij de samenleving zijn, een cruciale ’tegenspeler’ in dit verhaal over iemand met een verblijfsvergunning, op zoek naar een plek om te kunnen ‘zijn’. Daarom was ik ook zo blij met de kop van deze recensie:
‘Deze intieme monoloog (…) gaat eerst en vooral over ons.’
|